Elke documenta kent zijn eigen theoretische initiatie. dOCUMENTA (13)-leider Carolyn Christov-Bakargiev kiest voor een honderd afleveringen tellende publicatiereeks, gewijd aan het idee van de notitie. Redacteur van de reeks is Chus Martínez, die in het dagelijks leven curator is van MACBA in Barcelona.
De postkoloniale kritiek, populair in de kunst uit de eerste helft van de jaren negentig, maakt op het moment een opleving door in iets gewijzigde vorm. Een beknopte introductie op de geschiedenis van dit complexe vraagstuk.
Hoewel de organisatoren het zelf graag anders doen voorkomen, staan biënnales bol van lokale, regionale, nationale en economische belangen. De geschiedenis leert dat het nooit anders is geweest.
Documenta 12 komt duidelijk als winnaar uit de bus van de Grand Tour deze zomer. Hoewel er veel op de tentoonstelling valt aan te merken, bevestigt ze haar reputatie van onafhankelijk opererend artistiek instituut dat, niet gehinderd door de kunstmarkt of het kunsttoerisme, een gedegen uitspraak doet over de stand van de internationale kunst.
Ai Wei Wei haalt 1001 Chinezen naar Kassel, Artur Zmijewski laat een stelletje doven Bach zingen, de Braziliaan Ricardo Basbaum heeft een dienblad de wereld over gestuurd en de moleculaire kok Ferran Adrià zal het publiek vergasten op space-age lekkernijen. Veel meer willen artistiek-leider Roger M. Buergel en curator Ruth Noack niet vrijgeven over de deelnemers van de komende documenta. Meer dan een hitlist, is de tentoonstelling in hun ogen vooral een medium van ideeën.
De komende documenta heeft drie leidmotieven. Het tweede is gewijd aan de vraag: Wat is het naakte leven? METROPOLIS M vroeg twee critici om een eerste commentaar.
Afgelopen zomer sprak Roger M. Buergel in Gent en Antwerpen over documenta 12, die juni 2007 in Kassel van start gaat. Zonder namen van de kunstenaars te noemen, lichtte hij een tipje van de sluier.
Op Manifesta 5 was een werk van de Duitse Amelie von Wulffen te zien, geïnspireerd op foto’s uit haar familiegeschiedenis. Nathalie Zonnenberg interviewde Von Wulffen in Berlijn over de achtergrond en context van dit werk.
Wat me aan Berlijn interesseert is de manier waarop het culturele mythes creëert.
Ik denk dat het tijd is voor een nieuwe verschuiving binnen de relationele praktijk. Het gaat nu immers meer over relaties binnen de maatschappij dan over de relaties tussen kunstwerk en publiek.
Voor mij was de biënnale vooral interessant vanwege het feit dat ze gerelateerd is aan de politieke en economische druk van de Duitse hereniging.
Zoals Berlijn maar niet wil uitgroeien tot de grote kunststad van Duitsland, zo wil de berlin biennale maar niet uitgroeien tot een van de belangrijke biënnales van de wereld. Het blijft een min of meer lokale aangelegenheid, die echter onder leiding van artistiek leider Ute Meta Bauer globale pretenties ontwikkelt.
