'Good evening, I am Mimosa.' In een compromisloze twee uur durende performance in voguing ballroom-stijl op het Springdance festival in Utrecht proberen vier LGBT-dansers het bewijs te leveren Mimosa Ferrara te zijn.
In deel 2 van een serie over de toekomst van het museum een interview met de Franse danser en choreograaf Boris Charmatz over diens museum voor de dans. Of het er ooit zal komen, doet er niet toe. Belangrijker is dat zijn onderzoek het denken over het museum aanscherpt.
Dancing seems to be a popular medium in contemporary art institutions these days. In the context of the current Springdance festival in Utrecht, BAK presents a ‘musée de la danse’, which involves an exhibition without objects. METROPOLIS M talks to BAK curator Cosmin Costinaş on his considerations for the exhibition.
In Eindhoven ging 9 september het kunstfestival flux-s van start. Kale vlaktes, grote zandhopen en afgebladderde verf bepalen het sfeerbeeld van het voormalige Philipsterrein.
'Het verlangen naar het verlangen naar een alomvattende ideologie.' De nieuwe tentoonstelling van Ruchama Noorda (Leiden, 1979) in De Lakenhal in Leiden, laat zien hoe ook in Nederland door kunstenaars intensief wordt nagedacht over de erfenis van de twintigste eeuw.
Volgens bepaalde opinies dient dans om omgangsvormen uit het leven uit te proberen. Waar achttiende-eeuwse dansvormen dienden als oefening in manieren en tact, zo oefent dans in de twintigste eeuw zich telkens in 'werk' en toont zich uiterst energetisch, op het machinale af. Aan de hand van de kunst van onder anderen Katarzyna Kobro, Paulina Olowska en Silke Otto-Knapp laat Jan Verwoert zien dat dit soort sociale choreografie niet al te letterlijk genomen moet worden.
Yvonne Rainer is volgens velen de belangrijkste choreograaf uit de jaren zestig. Meer dan leeftijds-genoten Lucinda Childs of Trisha Brown is zij degene die de dans vernieuwde en tal van beeldend kunstenaars inspireerde. Recentelijk zijn beroemde dansen van haar opnieuw uitgevoerd door een nieuwe generatie kunstenaars en verscheen er een monografie over haar beroemdste werk: The Mind is a Muscle.
‘Ergens tussen Yvonne Rainer en Pina Bausch in’, zo beschrijven Ian White en Jimmy Robert hun meest recente performance die recentelijk te zien was in De Brakke Grond. De choreografieën van de in Brussel en Londen woonachtige kunstenaars lijken complex, vol historische referenties, maar ze moeten uiteindelijk verrassend letterlijk genomen worden.
