Met een zelfgecreëerde bühne en performance in Tate Modern en een installatie en performance in Docking Station in het Stedelijk Museum in Amsterdam staat het werk van Ulla von Brandenburg (Karlsruhe, 1974, woont en werkt in Hamburg en Parijs) momenteel volop in de belangstelling. Het werk van Ulla von Brandenburg gaat over de betekenis van het gebaar, over beweging, stilstand en herhaling. Het is door en door theatraal. Een gesprek met de kunstenaar in haar studio in Parijs.
Kort geleden publiceerde de Poolse kunstenaar Artur Żmijewski een manifest waarin hij mensen oproept zich bewust te worden van de politisering van onze daden en keuzen. Kunstenaars zouden kunst moeten gebruiken om maatschappelijke veranderingen tot stand te brengen. Zijn film Them (2007), te zien op documenta 12, vormde hiervan alvast het voorproefje.
Jonge videokunstenaars als Doug Aitken lopen met hem weg. Kenneth Anger, filmmaker uit de Verenigde Staten, met Stan Brakhage en Maya Deren een van de drie grote van de Amerikaanse onafhankelijke filmscene, is inmiddels al bijna zestig jaar actief. Hij maakte films met leernichten nog voordat iemand wist wat leernichten waren. Anger gaat door voor de oervader van de videoclip. Reden voor een gesprek over de relatie tussen film en popmuziek.
Het werk van Jesper Just (1974) stemt eenzaam en melancholiek. Mannen in een sociaal isolement proberen in contact te komen met andere mannen. De films, die vol citaten uit de filmindustrie zitten, gaan echter niet alleen over het man-zijn, ze staan ook voor relaties in het algemeen. Justs films zijn dit voorjaar te zien in Witte de With en het SMAK, nadat ze afgelopen winter al getoond werden in het Stedelijk Museum Amsterdam.
Dit najaar neemt ze met enkele werken deel aan de Biënnale van São Paulo, ze publiceert een grote monografie en krijgt haar eerste grote solo in een museum, De Paviljoens in Almere. Het is oogsttijd voor Barbara Visser. Curator Moritz Küng ondervraagt de kunstenaar over de keuzes die ze maakt bij het tonen van haar werk binnen het historiserende model van een retrospectief, zowel in boek- als tentoonstellingsvorm.
Na het zien van Roman Polanski’s film Repulsion (1965) besloot Keren Cytter drie korte films te maken, elk gebaseerd op deze thriller. Op verzoek van METROPOLIS M zet ze haar beweegredenen voor deze productie op rij. Het hele traject komt aan bod: van haar eerste indrukken van de film, haar bewerking, tot aan de gruwelijke ontknoping.
