Hellevuur of doodsmak: het loopt niet goed af met de personages in de videoanimaties van Magnus Wallin (1965). Met ongekend cynisme stelt deze Zweedse kunstenaar zich te weer tegen de westerse hang naar perfectie, vooral ten aanzien van het uiterlijk en de motoriek van het eigen lichaam. De catastrofe die zich gaandeweg in het werk ontvouwt is afschuwwekkend, maar toont in zijn verslindende omarming van het volmaakte en stuitende, tevens een onvermoede schoonheid.

Lees verder..

Jaren viel er buiten William Kentridge’s sociaalkritische vertellingen geen animatiekunst in tentoonstellingen te ontdekken. Sinds kort bloeit het genre in al zijn verschijningsvormen. Paul Chan in TENT. en het Stedelijk, Jan van Nuenen in het Centraal Museum en W139, Nathalie Djurberg overal in Europa. Wat is hier gaande?

Bijna elke week opent ergens ter wereld wel een tentoonstelling met zijn werk, en bijna elke tentoonstelling wordt door hem ter plekke bij elkaar verzonnen en getekend. Dan Perjovschi, Roemeens kunstenaar en cartoonist is bezig met de drukste jaren uit zijn loopbaan. Otto Berchem, kunstenaar te Amsterdam en groot liefhebber van cartoons, wist Perjovschi te verleiden tot een conversatie over diens even zwijgzame als luidruchtige oeuvre.

Lees verder..

In de wereld van de strip bestaat er nog altijd een duidelijk onderscheid tussen de humoristische, anekdotische strips en de meer experimentele niche van het beeldverhaal. Als het aan recensent en tentoonstellingsmaker Joost Pollmann ligt, is het tijd de grenzen tussen de genres op te heffen.

Statische extases

15/12/02  Edwin Carels

De beleving van tijd in de bioscoop is aangeleerd. Iedereen voelt aan hoelang een film bezig is, waar we ergens zijn in de opbouw van het verhaal. Men begrijpt het spel met filmsnelheden, hoe versnipperd het ook is. Alleen wanneer een film extreem vertraagt, haakt een ongemotiveerd publiek meestal af. Traagheid moet je leren waarderen. Maar waarom?

 

animatiekunst

Zoeken

zoeken