Als verlangen een tragedie is en liefde een komedie, wat is genot dan? Aaron Schuster presenteert zijn gedachten over een leven van plezier, in kunst en daarbuiten.

Johan Huizinga typeerde cultuur als een vorm van spel, en beschreef de mens als ‘spelend’, eerder dan ‘kennend’ of ‘werkend’. Zijn woorden lijken in de hedendaagse (media)cultuur bewaarheid geworden. Van het sportveld tot Facebook, van het slagveld tot de eigen werkplek, het hele leven lijkt een spel.

Bergson beschouwde tijd niet meer als ‘homogene momenten na elkaar’ maar als een heterogeen en door breuken gekenmerkt proces.

Deleuze stelt dat er een breuk in de waarneming heeft plaatsgevonden, waarvan de gevolgen voor zowel de productie als de perceptie van cultuur onderzocht moeten worden.

Een Deleuzeaanse kunstgeschiedenis wil de differentie benadrukken en aangeven dat sommige kunstwerken een andere context of paradigma nodig hebben.