In de nasleep van de economische crisis richt een generatie kunstenaars zich op de economie en haar diverse verschijningsvormen, zowel in theorie als de praktijk. Er wordt gezocht naar alternatieven, maar niet zonder eerst een poging te ondernemen de economie die was (en is) te doorgronden.
In the aftermath of the economic crisis, a generation of artists is investigating the economy and the various shapes it takes, both in theory and practice. People are seeking new alternatives, but not without first attempting to understand what the economy was – and is.
Franco Berardi is one of the controversial Italian thinkers who are seeking a solution for the gradually collapsing capitalistic system. For him, the best method of fighting today’s abuses comes from an unexpected corner, through love. (dit artikel is gepubliceerd in Metropolis M No 6 -2011-2012, waarin ook de Nederlandse vertaling te lezen is - nu in de winkel).
De financiële crisis, de opwarming van de aarde, oorlog in Afghanistan, Roma in de verdrukking - het is allemaal vreselijk. Maar Fort Vijfhuizen toont ons de meest akelige ramp van allemaal: DE BIJEN GAAN DOOD!
Haar naam had ik wel eens gehoord, toen ik nog dacht dat het om een hem ging. Mika Rottenberg, kunstenaar te New York. Vandaag is de laatste dag van haar tentoonstelling in De Appel.
De Italiaan Paolo Virno is een van de belangrijkste denkers voor de kunst van dit moment. Zijn kritische theorie stelt kunstenaars ten voorbeeld aan de beroepsbevolking die moeite heeft te wennen aan de veranderende arbeidsrelaties in de huidige informatie-economie.
De afgelopen maanden is er in de media veel te doen geweest over de rol van ABN AMRO in het Stedelijk Museum in Amsterdam. De bemoeienis van de bank met het museum is een teken van een verandering in het hedendaagse cultureel sponsorschap. Bedrijven tonen zich meer betrokken met de cultuur omdat, zo suggereren bepaalde economische theorieën, een gunstig cultureel klimaat ook stimulerend is voor de economie van een stad en dus voor de bedrijven zelf. De grote vraag is uiteraard hoe ver die bemoeienis mag reiken. Het Siemens Art Program gaat heel ver en manifesteert zich als een eigenzinnig cultureel ondernemer, met speciale producties, tentoonstellingen en boeken. Een zegen of bezoeking?
De suppoost maakt een diepe buiging, doet een dansje en zegt iets, misschien zingt hij zelfs, zoals in Utopia Station tijdens de Biënnale van Venetië. Het gaat hier onmiskenbaar om werk van de Engelse kunstenaar Tino Sehgal (1976). De in Londen geboren en in Berlijn woonachtige Sehgal is uit op de totale dematerialisatie van het kunstobject, zoals de eerste generatie conceptuele kunstenaars uit de jaren zestig nooit waar heeft kunnen maken, hoezeer ze er ook mee bezig heetten te zijn. Sehgal is vooral geïnteresseerd in dans als het model van een ander soort economie.
