Ruim tien jaar gelden ze al als de angry young men van de Engelse architectuurwereld. Maar FAT doet aanmerkelijk meer dan het ontwerpen van huizen en interieurs alleen. Als culturele producers mengen ze zich met even groot gemak in de wereld van mode, van kunst en commercie, die ze met een opvallende frisheid van commentaar voorzien.
Harald Szeemann, charismatische rots in de branding in het tentoonstellingsbedrijf en prototype van de onafhankelijke curator, is dit jaar voor de tweede achtereenvolgende keer verantwoordelijk voor de internationale tentoonstelling op de Biënnale van Venetië. Net als de vorige keer in de tentoonstelling dAPERTutto combineert hij historische ijkpunten van kunstenaars als Joseph Beuys, Richard Serra en Gerhard Richter met werk van een jongere generatie. Plateau of Mankind pretendeert geen zicht te bieden op de stand van zaken. Szeemann typeert de tentoonstelling eenvoudigweg als een verzameling kunstwerken om naar te kijken. De presentatie als geheel geeft inzicht in 'de hartstochten, gedragspatronen en zienswijzen die alle mensen in gelijke mate met elkaar delen.'
Onder de titel A Arte do Povo exposeert een aantal Nederlandse kunstenaars op initiatief van Bartomeu Marí in Porto, de stad die dit jaar samen met Rotterdam Culturele Hoofdstad van Europa is. Het biedt een goede gelegenheid om met de Spanjaard, die dit jaar zijn zesde en laatste jaar beleeft als directeur van Witte de With, een gesprek te voeren over de identiteit van de Nederlandse kunst.
Regels, regels, regels. Lucas Verweij van Schie 2.0 raakt er niet over uitgepraat. In de kunst, in de stedenbouw, in de maatschappij, overal duikt het morele vraagstuk op. En waar het speelt, is ook Schie 2.0 om de discussie eens lekker op te porren.
Peter Luinings (1961) eerste site, Ctrl/Alt/Del is een dynamische omgeving die je betreedt door een aantal maal op een spervuur van stroboscopisch licht te klikken. Vervolgens ontwikkelt zich een spel waarvan de regels onduidelijk zijn en de hoofdprijs onbereikbaar. Dit vroege werk lijkt sterk beïnvloed door de agressieve technieken die vooral door sekssites worden gehanteerd om bezoekers naar binnen te lokken. Ongeveer twee jaar geleden werd Luinings werk introverter en abstracter. Er manifesteerde zich een zekere verwantschap met de schilderkunst, vooral de op-art van François Morellet, Bridget Riley en Larry Poons. De bezoeker van Luinings L-Foundation wordt uitgenodigd om zelf composities met vlakken, kleuren en geluiden te maken. Als je aan de slag gaat, wordt weliswaar al snel duidelijk dat de interactieve toys, zoals deze werken ook wel worden genoemd, veel mogelijkheden bieden, maar ook dat de rol van de gebruiker altijd beperkt is. Luining blijft uiteindelijk zelf de baas over zijn creaties.
