Een naam om niet te vergeten. Cosima von Bonin, gevierd personage uit het theaterstuk dat kunst heet. Ze is zelf haar beste regisseur, als geen ander in staat om anderen te interesseren voor haar spel. Kai Althoff staat op de playlist, Poul Gernes, Bas Jan Ader, Martin Kippenberger, Sigmar Polke ook. Dood of levend, het maakt Von Bonin niet uit, in haar scenario krijgt iedereen een rol. Aan het publiek de vraag uit te zoeken welke.
Extatische overgave, mythes en de melancholie van de dagelijkse omgeving zijn naast sektarische meisjesgroepen de belangrijkste onderwerpen in de kunst van Rita Ackermann. Met de aantrekkingskracht van het ongerijmde, slaagt de tegenwoordig in Texas woonachtige Hongaarse ex-New Yorker erin je het ongemakkelijke gevoel te geven dat destructieve krachten voortdurend op de loer liggen.
In het voorjaar van 2001 inventariseerde de kunstenaar Michael Landy al zijn bezittingen om ze daarna compleet te vernietigen in een leeg winkelpand in Londen. Afgezet tegen de achtergrond van een economie waarin het materiële langzaam maar zeker plaatsmaakt voor het intellectuele, blijkt deze radicale demonstratie tegen een ongebreideld consumentisme minder effectief dan gedacht.
De in Bangkok wonende kunstenaar Surasi Kusolwong is de standwerker onder de kunstenaars. Zonder consumptie geen kunst en dus ligt zijn werk voortdurend in de uitverkoop. Kusolwong benadert de marktmechanismen niet op een kritische of moralistische wijze, maar eerder vanuit een filosofisch perspectief. Het gaat hem om het idee van uitwisseling van alles, iedereen, altijd en overal, zowel binnen de kunst als daarbuiten. Maar kan kunst wel zo democratisch zijn?
Aan empathie geen gebrek. Philippe Parreno toont in Parijs de wereld vanuit het perspectief van een marsmannetje. Veel verder kun je niet gaan in de identificatie met een ander.
Bijna alle werken van Matti Braun (Berlijn, 1968) zijn gewijd aan een bekend persoon, als het niet een kunstenaar is, dan een wetenschapper of een politicus. Toch is zijn tribute geen eerbetoon in de gebruikelijke zin van het woord. Braun schept er genoegen in enige verwarring rond de persoon of het onderwerp aan wie het werk gewijd is op te roepen, met als gevolg dat het werk voor meerdere uitleg vatbaar is.
Michael Elmgreen & Ingar Dragset zijn kritische idealisten. Hoe perfect hun oogverblindend witte sculpturen er ook bij staan, er is altijd iets mis waardoor een gemakzuchtige interpretatie onmogelijk wordt gemaakt. De kortsluiting werkt als een trigger om de communicatie met het publiek op gang te brengen.
Hellevuur of doodsmak: het loopt niet goed af met de personages in de videoanimaties van Magnus Wallin (1965). Met ongekend cynisme stelt deze Zweedse kunstenaar zich te weer tegen de westerse hang naar perfectie, vooral ten aanzien van het uiterlijk en de motoriek van het eigen lichaam. De catastrofe die zich gaandeweg in het werk ontvouwt is afschuwwekkend, maar toont in zijn verslindende omarming van het volmaakte en stuitende, tevens een onvermoede schoonheid.
Als er één onderwerp populair is in de hedendaagse sciencefiction dan is het de verhouding tussen feit en fictie. Wat is werkelijk en wat is simulatie en vooral: wat maakt het uit? Het kost geen moeite de illusie van het videowerk van Saskia Olbe Wolbers door te prikken, maar liever laat je je als toeschouwer meevoeren door het sprookjesachtige decor dat de achtergrond vormt van aangrijpende levensgeschiedenissen met een bizarre ondertoon.
