Xu Zhen, one of China's most famous critical artists of the last few years, has decided to merge his own practice with that of the artistic production company ‘MadeIn’. At the invitation of METROPOLIS M, Huang Du flew to Shanghai to talk with Xu Zhen about his motives.
Den Bosch Stedelijk museum (SM's) 21/11/09 - 31/01/10
Catherine Yass tart het grondbeginsel van de fotografie: in plaats van een momentopname te maken, combineert ze twee momenten in een enkele afbeelding. In The China Series geeft ze met deze techniek een subtiel commentaar op de ‘grote sprongen voorwaarts’ die China nog steeds probeert te maken.
Sinds 1997 reikt het Prins Claus Fonds ieder jaar haar awards uit: elf geldprijzen voor uitzonderlijke bijdragen voor de cultuur en ontwikkeling van een aan het fonds gelieerd interesseveld. Dit jaar is dat de relatie tussen 'Culture and Nature'. Liang Shaoji (China, 1945) is een van de laureaten van dit jaar.
De extreem snel veranderende steden in China lijken steeds meer gemodelleerd te worden naar een fictief scenario. De Chinese schrijver en curator Hu Fang wandelt melancholisch rond in deze kunstmatige wereld, op zoek naar nieuw leven.
In 2002 bezoekt Tiong Ang voor het eerst het land van zijn voorouders, de Volksrepubliek China. Het is het begin van een reeks nieuwe werken waarin China zowel decor als onderwerp is. Naar aanleiding van zijn tentoonstelling bij galerie Lumen Travo een uitgebreid portret.
Chinese kunst is immens populair. In Beijing en Shanghai is een markt ontstaan die elke paar jaar in omvang verdubbelt. Steeds meer kunstenaars zwichten voor het geld en maken fortuin. Terwijl in de aanloop van de Olympische Spelen in het Westen de ene na de andere tentoonstelling met Chinese kunst opent, legde Metropolis M een viertal Chinese critici, curatoren en kunstenaars de volgende stelling voor: doodt de kunstmarkt alle creativiteit in de Chinese kunst?
De toegenomen filmproductie en de snelle groei van een deskundig publiek kunnen beschouwd worden als de verdienste van een onafhankelijke en illegale ‘filmindustrie’.
Je kunt het een ‘surrealistisch moment’ in de geschiedenis van de Chinese cinema noemen, dat juist de illegale filmindustrie de film als medium democratiseerde.
Waar de regisseurs van de vijfde generatie hun films vulden met gemakkelijke en lege symbolen, zoekt de nieuwe generatie het in de weergave van een triviale werkelijkheid.
