Audrey Reynolds
Wat is fake?

Londen

23/01/04 - 22/02/04

De kunstenaar Mark Waller zei over deze tentoonstelling: ‘Het lijkt wel een echte kunsttentoonstelling’. Wat hij bedoelde is dat het wel een cartoon van een tentoonstelling leek, of een foto van een of andere beroemde modernistische tentoonstelling.

Er staan vijf sokkels, in de stijl van het modernisme van de jaren vijftig met decoratieve elementen. Op elk daarvan een sculptuur. (Ik keek naar foto’s van fonteinen in Italië en dacht aan de revival van het classicisme en aan schoorsteenmantels). Een paard, bloemen, als drielingen of een baby. En twee nep-Barbara Hepworths: beeldhouwwerk recht uit een tekenfilm. Het beste vond ik de muren, vol met reliëfs. De vierkante borden vol met half afgemaakte bloemen, als vlakke sculpturen van bloemen in pastelkleuren, lijken op de staalkaarten van vaklui en werken omdat ze de regels van het schilderen volgen.

Audrey Reynolds heeft het over ‘het leven dat mijn werk buiten de ironie heeft’. Het werk bezit licht, diepte, compositie, elk detail bezit spanning. Het had gekopieerd kunnen zijn van een Nederlands bloemstilleven, waarvan de helft van de verf is weggelaten. Op sommige zitten miniaturen geplakt, recht uit de Leger-des-Heilswinkel, achttiende of negentiende-eeuwse portretten van Vrouwe Iemand. Kenmerkend is de metalen A (van de voornaam van de kunstenaar, Audrey) uit de doe-het-zelfwinkel. Er zijn meer kleine details: een streep zilver, een nagel, een groene sticker, als de bindi van een kind, al hebben de meeste een vale primaire kleur, rood, blauw of gebroken wit.

Audgay is duidelijk herfst: roestkleuren en blauw, een kleine regenboog, een hint van hangende en vallende bladeren en de Vrouwe Iemand draagt roodbruin. Dit is een schilderij, als het een schilderij is, over schilderen, en deze mislukte bloemschilderijen graven dieper in de geschiedenis dan de sculpturen.

Veel in de reliëfs is nep, nou ja, bijna alles eigenlijk, maar daar gaat het nou juist om. Maar wat is nep precies? Kijk naar de fake Barbara Hepworth, een ovalen sculptuur met een gat, net te dik voor een Hepworth en ongemakkelijk asymmetrisch, wat net te veel verwijst naar abstracte sculptuur dan goed is voor een Hepworth. De versie van het modernisme van een amateurpottenbakker. Hepworth’ kenmerkende perfectie vervangen door gelijk aangebrachte klodders plasticine. ‘Ik bedoel het niet als kritiek. Het is een hommage, het is niet cynisch. Ik geef er een draai aan. Aan haar goedbedoelde oprechtheid.’ Aldus Reynolds.

Misschien gaat dit werk wel net zo goed over kunstliefhebbers als over kunst, zoals het ook over de pottenbakkerscursus gaat die de kunstenaar wekelijks bezoekt om haar vaardigheid bij te schaven. Havisham, het ET-bloemenbeeld komt even verloren over als het personage van Dickens waaraan het zijn naam ontleent, en even levendig in techniek als een bord van Palissy of een keramisch werk van Lucio Fontana. Maar dan komischer, misschien is dat typisch Brits. We hebben dat al eerder gezien, maar deze tentoonstelling ziet eruit alsof ze voor de galerie gemaakt is. Deze cartoon van een tentoonstelling, uitgevoerd in pastel heeft iets dat niet alleen vertedert maar ook origineel is en serieus.

David Lillington

Audrey Reynolds, A,
1000000 mph, Londen
23 januari tot en met 22 februari 2004