In het septembernummer van de jaargang 2003 van Artforum stond een grote tweepagina advertentie met de billen van een vrouw. Op de pagina daarna stond een essay, getiteld ‘Totally My Ass’ door de bezitter van de billen, de Centre Pompidou curator Alison M. Gingeras.
De foto is gemaakt door Piotr Uklanski, haar geliefde, maar daar hebben ze het niet over.Uklanski schijnt zelf voor de advertentie betaald te hebben en beweert dat het beeld ‘confronts the projection of taboo’. Volgens de pers valt dat wel mee. ‘When Lynda Benglis attacked the macho image of the artist by posing naked with a dildo in Artforum (November 1974), Annette Michelson and Rosalind Krauss (who called the picture "vulgar," "disgusting," and "the last straw") resigned from the magazine. When Jeff Koons took out self-promoting ads in 1988, he was shunned. Uklanski and Gingeras aren't being transgressive or subversive, they're pandering, and celebrating insiderness, advertising and the powers that be’, aldus Jeffrey Saltz in The Village Voice. Uklanski’s werk ligt voortdurend onder vuur, zelfgenoegzaam als het zou zijn, ordinair en provocatief. Maar de kunstenaar is zich van geen kwaad bewust. Niet hij of het werk geeft problemen, de context zorgt voor alle stennis.
Ik ben er nooit op uit te provoceren. Het is nooit mijn bedoeling te trappen op de Achilleshiel van de toeschouwer. Mijn werk is juist heel ambigue en op verschillende manieren te duiden. Althans zo begin ik te werken. Als er iets provocatiefs insluipt ben ik er niet vies van het even tot zijn grenzen op te rekken. In te spelen op een reactie van het publiek is zelfs gevaarlijk, want een provocatie kan alle mogelijke andere betekenissen van het werk aan het zicht ontrekken. Het gaat mij om de balans.’
The Nazis is een goed voorbeeld van de ‘balans’ waar je op duidt. Het is heel aantrekkelijk werk dat kan worden begrepen op vele politieke en sociale niveaus. Ik denk eerlijk gezegd dat het vanwege zijn indrukwekkende esthetiek is dat The Nazis zo scandaleus was.
‘The impact van The Nazi’s veranderde met de context waar het getoond werd. Op formeel niveau is het een groep kleurige, glossy images, die gecomponeerd zijn als ieder ander kunstwerk – in dit geval een compendium van rijke visuele elementen evenals een verleidelijke collectie van acteurs. Als het werk wordt verplaatst naar een meer politiek beladen omgeving, zoals tijdens Mirroring Evil in The Jewish Museum in New York, dan wordt hun betekenis in een klap heel kwetsbaar. Het kader bepaalt alles, niet de vermeende inhoud van het werk. Toen de Poolse regering het werk probeerde te censureren was hun belangrijkste bezwaar het feit dat ik geen didactische of moralistische verklaring aan het werk verbond, niet zozeer de “gevoelige” inhoud.’Meghan Dailey
Piotr Uklanski exposeert van 16 juni tot en met in Kunsthalle Bazel.
