De rel rond Doroshenko lijkt de laatste stuiptrekking van een generatie die het lang voor het zeggen heeft gehad in de Belgische kunst. Een nieuwe generatie heeft zich gemeld en is inmiddels aan de slag in eigen kunstcentra. Ze proberen zich niet te veel aan te trekken van het gekrakeel.

De hang naar theorie en beschouwing is een tendens die al enige jaren in de kunstwereld opgang doet. Er is meer aan de gang. Recente verschuivingen in het tijdschriftenbestel laten zien dat de aandachtseconomie zich langzaam van representatie naar contemplatie verplaatst. Het antidesign van een blad als De Witte Raaf is opeens hip en filosofen als Slavoj Žižek worden binnengehaald als echte helden, met dito sterrendom. De theorie gaat als het ware kopje onder in de beeldcultuur.

In de reeks over ‘favoriete theorie’ dit keer een roman. White Noise van Don DeLillo is niet zomaar een boek, maar een filosofisch getoonzette studie naar de gevolgen van de mediamaatschappij.