No 2 2005
april/mei
Wie is de vijand?
Het is een van de prettige vooroordelen van kunst. Ze zou haar tijd vooruit zijn. Innovatief, brutaal, revolutionair, progressief, in één woord avant-garde. Ook al beweren velen dat de tijd van de avant-gardes voorbij is, het geloof in de voortrekkersrol van kunst is blijven voortbestaan. Kunst brengt de boel in beweging, wrikt los en legt bloot. Goedschiks, dan wel kwaadschiks. Geweld wordt daarbij niet geschuwd, zij het louter en alleen in zijn geëxalteerde gedaante van de symbolische representatie. Uiteindelijk heet kunst vredelievend te zijn, precies zoals dat ook van het christendom en de islam wordt beweerd.
Sommige kunstenaars koketteren met die leidende positie van kunst. Als fulltime provocateurs bestormen zij het establishment en schieten de goede zeden met verbaal en visueel geweld aan flarden. Vrijheid is hun hoogste doel. Maar, de provocerende hoeders van het vrije woord en beeld hebben het moeilijk momenteel. Zwarte vlekken oppoetsen, doofpotten leeghalen, zout in de wonden strooien, de wereld waarschuwen, het wil allemaal niet meer zo lukken. Elk bericht valt in het niet bij de hoeveelheid onthullingen en obsceniteiten die een gemiddelde tv-avond in petto heeft.
Kunst de provocatie voorbij, zoekt naar andere wegen om haar voortrekkersrol te handhaven. Vijanden zat in een wereld die bol staat van de onrechtvaardigheid, maar die kunnen beter niet al te zichtbaar uitgedaagd worden. Kunst gaat ondergronds en kiest volop de strategie van de guerrilla. Uit het zicht van de camera worden de betrokkenen, het publiek voorop, getart tot op het bot, met onrust als het hoogste doel. Snufjes zand, gestrooid in het mechaniek van de maatschappij, moeten een soepele voortgang der zaken verstoren.
Wat wil Rotterdam?
07/05/05 Bregje van Woensel
Sinds december 2004 probeert de stad Rotterdam zijn imago te verbeteren onder de slagzin: Rotterdam durft! En dat in een stad die bevangen door angst de ene na de andere maatregel neemt in het kader van de openbare veiligheid. Deze angstpolitiek gaat ten koste van de cultuur die volgens de jongste plannen fors budget moet gaan inleveren. Als de plannen doorgaan betekent dit het definitieve einde van jarenlang cultureel stimuleringsbeleid.
Het parlement der dingen
Bruno Latour over zijn nieuwe tentoonstelling in ZKM
07/05/05 Gislind Nabakowski
Bruno Latours Making things Public is de nieuwe tentoonstelling van in het ZKM in Karlsruhe. De opvolger van Iconoclash wordt door de Franse filosoof omschreven als een Gedankenausstellung, met de representatie van democratie als het hoofdonderwerp. Dat betekent niet dat de tentoonstelling een gortdroge, theoretische moloch dreigt te worden. Latour wil het begrip democratie op een aanstekelijke wijze democratiseren en openstellen voor zaken waar het zelden mee in verband is gebracht.
Hoe willen we geregeerd worden? Foucault inspireert tentoonstellingspraktijk
07/05/05 Sophia Prinz
In april opent in Witte de With de tentoonstelling Be what you want but stay where you are, de laatste aflevering uit de serie Die Regierung van Roger M. Buergel, Ruth Noack en studenten van de universiteit Lünenburg. Co-curator Sophia Prinz gaat dieper in op het begrip dat ten grondslag ligt aan deze tentoonstellingsreeks: gouvernementalité van Michel Foucault.
Tartzin
07/05/05 Domeniek Ruyters
Het is een van de prettige vooroordelen van kunst. Ze zou haar tijd vooruit zijn. Innovatief, brutaal, revolutionair, progressief, in één woord avant-garde. Ook al beweren velen dat de tijd van de avant-gardes voorbij is, het geloof in de voortrekkersrol van kunst is blijven voortbestaan.
Platform
