20/05/08 -
20/05/08
In de eerste plaats wil ik de heer Storr danken voor de nobele poging om bezoekers van de Biënnale van Venetië dit jaar te vrijwaren van de verschrikkingen en de ethische contradicties, die gepaard gaan met het nadenken over de hedendaagse wereld. Ten tweede, als groot fan van Hollywoodfilms en tv-series zoals Lost, Heroes en Desperate Housewives, waardoor ik net als alle andere mensen me spiritueel één voel met de grootste natie van de wereld, wil ik de heer Storr danken voor het gebruiken van deze tentoonstelling om de nationale Amerikaanse belangen zo goed mogelijk te beschermen.
De onbewuste slogan van het non-onderwerp ‘Feel with your Mind - Think with your Senses’ lijkt te zijn: ‘Denk vooral niet na, maak je niet druk, we zullen toch wel doorgaan met het ruïneren van de wereld, en wat we nu niet kunnen vernietigen, kopen we af met bloedgeld.’ De heer Storr weet de gepresenteerde kunst heel handig te gebruiken om de futiliteit van verzet tegen de nieuwe wereldorde te illustreren. Je verlaat de tentoonstelling met het gevoel dat je het allemaal al eens eerder hebt gezien, en dat kunst, helaas, niet in staat lijkt om frisse ideeën of emoties te genereren met betrekking tot de tijd waarin we leven.
De nationale paviljoens lijken diezelfde lijn te volgen. Ik blijf me afvragen wat Felix Gonzalez-Torres zou hebben getoond als hij nog geleefd had, of wat hedendaagse Amerikaanse kunstenaars als Barnaby Furnas of Kelley Walker te zeggen zouden hebben, als ze de kans hadden gekregen. Is je verbergen achter de doden gewoon hypocriet, of is het een vorm van necrofilie?
Toegegeven, ook ik was enige tijd geïnteresseerd in de bedavonturen van beroemdheden zoals Paris Hilton en Jessica Alba. Maar ik kan me werkelijk niet voorstellen waarom het hele Britse eiland geïnteresseerd is in wat er allemaal voorvalt in het bed van Tracey Emin. Op een zeker moment kreeg zij alle aandacht en na een pauze van een paar jaar nam ze een hele televisieserie op, waarin ze in feite niets anders deed dan klagen dat ze niet zo goed verkoopt als Damien Hirst en Chris Ofili. De arme Britten vallen schijnbaar altijd voor vertegenwoordigers uit de middenklasse, dus kreeg Tracey haar rode Venetië-lintje en onbegrensde hoeveelheden champagne. Gelukkig duurt het nog twee jaar voordat de Britten hun gezicht weer in Venetië laten zien, en dan is iedereen vast en zeker het incident met Emin vergeten.
De indrukwekkend visuele staaltjes van Isa Genzken waren lange tijd raadsels voor me. Soms vond ik ze opmerkelijk en soms, zoals de schilderijen uit de jaren negentig, vond ik ze afstotelijk lelijk. Ze is ongetwijfeld een kunstenaar met een volwassen beeldtaal, maar in het Duitse paviljoen werd ze ditmaal verleid om een uitspraak te doen. Haar onderwerp leek de complete context van de hedendaagse kunstscene en dan in het bijzonder de Biënnale van Venetië (zo inventief!). Hoezeer dit platform ook in diskrediet is geraakt, ik geloof stellig dat het nog steeds de kans biedt om iets ten overstaan van de wereld te zeggen, of er tegenaan te zeiken.
Het is jammer dat Genzkens installatie visueel correspondeerde met die van David Altmejd in het Canadese paviljoen, omdat de ontmoeting met diens complexe en diepgravende werk erdoor werd afgezwakt. Altmejd heeft een eigen onderwerp, een heel belangrijk onderwerp bovendien. Zijn vakmanschap zit in het verpakken van dat onderwerp in een macabere voorstelling, namelijk die van het conflict tussen natuur en de mens, beschaafd en primitief, kunstmatig en organisch. Hij biedt hoop dat beeldende kunst nog steeds een stap voor kan zijn op de wereld.
Opening
