N° 3 2009 Juni / Juli

Braziliaanse kunst is momenteel erg populair in London. In April portretteerde frieze Rivane Neuenschwander; Londense galeries tonen dit jaar erg veel Braziliaanse kunstenaars; neem daarbij de groeiende institutionele interesse (Cildo Meireles was afgelopen najaar in Tate Modern; Rivane Neuenschwander in South London Gallery) en de hype is compleet.

De Braziliaanse culturele invasie in Nederland deze zomer kent een iets andere voorgeschiedenis. Naar goed Hollands gebruik is het hier niet de markt die de bewegingen in de kunst dicteert, maar de overheid. Samen met onder andere Rusland is Brazilië een cultureel prioriteitsland, wat betekent dat er vanuit de nationale overheid extra geld in wordt gestopt, zoals al langer gebeurt met China. Om die reden lopen er de komende maanden in Rotterdam en Sittard diverse tentoonstellingen waarin het culturele leven in Brazilië breed wordt uitgelicht.

Op het moment dat de wereld van de kunst meer maatschappelijke betrokkenheid wenst, komt de aandacht voor de Braziliaanse kunst niet ongelegen. Er is bijna geen land ter wereld war kunst zozeer vervlochten is met een sociale agenda als in Brazilië, het land van Hélio Oiticica en Lygia Clark. Ook in het werk van de in dit nummer geportretteerde jongste generatie, de dertigers van nu (die overigens niet getoond worden in Rotterdam of Sittard), klinkt die ambitie onverminderd door, zij het dat er ook vragen bij worden gesteld.

Ook in de andere artikelen staat het maatschappelijk engagement van kunst centraal. Er wordt uitgebreid stilgestaan bij rebelle, het grote overzicht van kunst en feminisme in Arnhem dat toont hoe vrouwen wereldwijd betrokken blijven bij de emancipatiebeweging. En tevens bij de Biënnale van Venetië waar Daniel Birnbaum een tentoonstelling samenstelde met de dromerige titel Making Worlds.