Zijn naam is Jon Rafman. Kunstenaar te Montreal. Een jaar na de start van Google Street View in 2007 is hij opvallende plaatjes (situaties) gaan verzamelen die hij er op tegenkwam. Saatchi exposeert er een stel van in de tentoonstelling The Nine Eyes of Google Street View. De eerste tentoonstelling eindigt dit weekend, om plaats te maken voor een nieuwe ronde.
Voor Rafman is het serious business, zijn 'trance-achtige'-gestruin op Google Street View: hij noemt het documentairefotografie die echter dan echt is. In The Huffington Post laat hij noteren: 'I was initially attracted by the noisy amateur aesthetic of the raw screen captures. For me, Street View evoked an urgency that I felt had been present in earlier street photography.'
Hij voegt er direct een tweede laag aan toe, die het tot een sociale kritiek maakt: 'Google Street View shows that automated cameras without a human photographer are recording major portions of our world. I like this tension between an automated camera and a human who seeks meaning. Isn't it appropriate that Google hides our identities - since we already see our neighbours' faces as indistinct blurs?'
Meer interessant is Rafman als curator. De keuzeheer die uit de duizenden beelden bepaalt wat wij zien. Tussen de beelden op zijn site zit een opvallend hoog gemiddelde van opgestoken middelvingers, blote billen, mannen met pistolen, lijken op straat en Hollandse tafereeltjes. Inclusief de Wallen.
Waaruit je kunt concluderen dat Rafman een man is, een moraalridder, en een sensatiepikkie met hang naar de zelfkant. En dat Nederland een land stampensvol gekkigheid is. Of toevallig al goed gecoverd door Google Street View.
Mijn favorieten zijn geloof ik wat atypisch: de Franse man die twee keer in beeld loopt en het Le Mepris-achtige klassieke beeld, te midden van de beeldenstroom.
Kijk zelf. Het is leuk om doorheen te scrollen.
MEER OVER FOTOGRAFIE EN DE FOTOGRAAF ALS CURATOR IN METROPOLIS M NUMMER 4-2012. NU IN DE WINKEL
