Cultureel herstel – Bachelors Academie Minerva – Graduation show 2026
Dit jaar is het meeste werk van alle afstudeerders van Academie Minerva te vinden op hun eigen locaties, met vier kleinere satellietexposities in SIGN, Kunstpunt Groningen, Galerie Block C en ARTisBOOK (de laatste twee bevinden zich in hetzelfde gebouw). Dat maakt alles een stuk overzichtelijker en makkelijker te bezoeken dan in voorgaande jaren. Tevens is veel van het budget gestoken in het opzetten van extra presentatiemuren en die moeite loont eveneens; de werken komen veel beter uit de verf dan in voorgaande jaren. Toch is het jammer dat het Frank Mohr Instituut ervoor heeft gekozen om de Masteropleidingen bijna een week eerder te tonen op een andere locatie (de Akerk), waardoor je minder goed een overzicht krijgt van het hele aanbod van afstuderende kunstenaars in een keer. Ook is er een kans dat mensen hierdoor kiezen om maar één keer naar Groningen te reizen, waardoor de zichtbaarheid van de studenten kan afnemen.
Bij SIGN valt het werk van Lia Valentin (Fine Art) op, die een verhaal neerzet dat via sprookjes autoritaire regimes en democratie op een humoristische maar goed uitgewerkte manier aankaart.
In Kunstpunt vind je het zachte werk van Katrya Fesenko (Fine Art), Whirlpool, over de plekken die ze niet kan bezoeken door de Russische bezetting in Oekraïne, met de expliciete keuze om niet te grijpen naar typerende oorlogssymboliek, maar in plaats daarvan te beschermen wat haar lief is.
In ARTisBOOK stuit je op wat eigenlijk neerkomt op een solo-expositie van Prisha Goyal (Fine Art), Between Silences. Zij is een dove kunstenaar wier werk over stilte gaat, niet als een leegte, maar als iets dat gestalte krijgt en wordt omarmd. Zeker met de ramen open en een lichte bries die het werk in beweging zet, weet ze met weinig middelen een overtuigende ervaring te creëren.
Op Academie Minerva, zowel op de Zuiderdieplocatie als op de Praediniussingel, valt op dat er veel keramiek wordt gebruikt in de werken, en komen thema’s als cultureel geheugen en disability veelvuldig op eigen manieren terug. Klemme, Chernavina en Fesenko werken elk vanuit overgeleverd of ontoegankelijk gemaakt cultureel materiaal, diaspora, mythe, of een thuisland onbereikbaar door oorlog, en stellen de vraag wie dat mag behouden of doorgeven.
Het werk van Luna Jongsma, Een luisterend lichaam (Time-based Design), onderzoekt met een installatie hoe men muziek kan ervaren zonder geluid.
Yingyi Chen onderzoekt in Beyond One Happy Island (Graphic & Interaction Design) op een ludieke manier hoe toerisme de perceptie van Aruba vormt, en kaart via zelfontworpen sleutelhangers, stickers en persoonlijke verhalen over het hoofd geziene aspecten aan.
Sezin Anahs Lustful Seats (Graphic & Interaction Design) heeft een ogenschijnlijk simpele presentatie die complexer wordt als je dichterbij komt. Het project gebruikt eten als kader om te onderzoeken hoe verlangen kan worden toegepast als grafisch ontwerpsysteem.
Ioana Drăgușin (Fine Art) gebruikt in Dead Weight een levensgrote keramieken pop voor haar performance, die bij iedere performance lichtelijk kapot gaat en daarna weer in elkaar gelijmd wordt. Delen die niet meer te repareren zijn liggen op een tafeltje in de installatie. De performance volgt een ‘koppel’ dat vastzit in een vicieuze cirkel. Het stuk is autobiografisch en bouwt via verdriet, obsessie en piekeren op naar een confrontatie tussen haarzelf en de man die ze in haar eigen hoofd heeft gecreëerd, en speelt met het onvermogen om los te laten.
Kyrah Klemme (Fine Art) werkt met textiel vanuit culturele herinnering. Opgegroeid in Nairobi en Berlijn, onderzoekt haar werk hoe migratie, cultuur, identiteit, ras en gender zich tot elkaar verhouden, en hoe het loskomen van een cultuur haar herinneringen en rituelen verandert. Ze bouwt voort op de matrilineaire doorgifte van kennis binnen de Zwarte gemeenschap via ambacht, mondelinge geschiedenis en zorg, en stelt de vraag wie eigenlijk bepaalt wat er aan cultureel geheugen bewaard blijft.
Diana Passat (Fine Art) verwerkt in Brain ASCII.txt haar ervaringen met epilepsie via foto, film, geluid en generatieve visuals, gebaseerd op EEG-opnames. Hangende foto’s, audiovisuele composities en gordijnen van bijna 3000 Levetiracetam-pillendoosjes bouwen een neurologische kliniek na, waarin ziekte, lichamelijkheid en verlangen samenkomen. Ze werkt instinctief met verschillende media en verkent thema’s als herinnering, ziekte, zelfidentiteit, neurowetenschap, taboes en metafysische ervaringen via een intuïtieve, multidisciplinaire werkwijze.
Vlada Chernavina (Fine Art) vraagt zich af waarom de mens kunst nodig heeft, en pakt dat antropologisch op. Maar het werk zelf is een stiekem verzet tegen die vraag. Ze werkt met mythes en jeugdherinneringen uit haar eigen cultuur, vertaald met precisie in klassiek vakmanschap. Het “universele” waar de statement het over heeft zit nooit in het materiaal zelf, het zit alleen in hoe specifiek ze wordt: haar geschiedenis, haar technieken, haar mythologie. Daar overstijgt het werk zijn eigen framing.
Al met al is het een fijne overzichtstentoonstelling met veel overtuigende werken die ook de wereld naar binnen laten met alle problematiek van dien ter discussie stellen. Met meer dan 200 studenten is het veel om te bekijken, maar in het labyrinth aan alle gangen in Academie Minerva is genoeg interessants te vinden.
IN AUGUSTUS PRESENTEERT METROPOLIS M ZIJN JAARLIJKSE GRADUATION SPECIAL: MEER DAN ZESTIG PORTRETTEN VAN KUNSTENAARS DIE DIT JAAR AFSTUDEERDEN OP DE KUNSTACADEMIES IN NEDERLAND EN BELGIË. ALS JE NU EEN JAARABONNEMENT AFSLUIT STUREN WE HET JE GRATIS OP. MAIL [email protected]
Dinnis van Dijken
