Introducing: Mandy Franca
De mens achter de kunstenaar; de liefhebber achter de professional; de kijker achter de lezer en de lezer achter de kijker – wie is Mandy Franca?
In deze nieuwe rubriek schetsen we een beknopt profiel van een opkomende kunstenaar. Dit keer Mandy Franca, wier werk momenteel te zien is in Stedelijk Museum Schiedam. (Deze tekst is eerder gepubliceerd in Metropolis M Nummer 2)
Grootste inspiratiebron binnen of buiten de kunst?
‘Voor mij als maker, maar ook als persoon, is er geen grotere inspiratiebron dan het leven zelf. Goed of slecht, plezierig of ellendig, hoopvol of wanhopig, alle aspecten en invloeden van het leven sijpelen en vinden zijn weg in mijn praktijk. De relaties die mij vormen, vanaf mijn kindertijd tot nu, maar ook de omgevingen en contexten waarin ik mij bevind, spelen daarin een rol.’
Op welk moment in je leven begon je anders te kijken naar beelden en werd je je bewust van de waarde van kunst?
‘Als kind had ik al een fascinatie voor beelden, als een manier om te dwalen, ontdekken en vrij te zijn. Dozen en albums vol foto’s bij ons thuis, maar ook bij familieleden, die ik eindeloos kon doorbladeren. Met mijn nichtje op Curaçao correspondeerde ik via zorgvuldig uitgekozen ansichtkaarten. Als tiener verzamelde ik modetijdschriften als Dazed & Confused en i-D, en online beelden archiveerde ik obsessief op mijn computer.
Voor mij waren al die beelden een portaal naar een andere wereld, tijd en een verbinding door generaties en afstanden heen. De waarde van kunst heb ik daardoor in eerste instantie heel persoonlijk ervaren. Niet als een volwassen besef van wat het betekent om kunstenaar te zijn of wat kunst maatschappelijk kan betekenen, maar als een intieme ruimte om gevoelens te uiten en met een vergrootglas naar het alledaagse te kijken.’
Is er een verhaal, object of fragment uit je persoonlijke archief dat telkens terugkeert?
‘Verlangen. Verlangen naar een vervlogen moment, een moment dat nog komen moet of zelfs het moment waar ik mij in bevind. Maar ook de verschillende perspectieven en onderlinge verbondenheid, en het markeren van tijd in beelden.’
Welke vraag wil je dat je werk stelt, zonder dat je die vraag zelf hardop hoeft uit te spreken?
‘Niet zozeer een vraag, maar eerder een bewustwording: een gevoel van verwondering in alledaagse momenten, en van wat ons met elkaar verbindt in plaats van wat ons scheidt. Om opnieuw te kijken naar wat we denken al te kennen, en ruimte te maken voor het stille, het kwetsbare en het (on)bekende. Ik wil juist met mijn werk een opening creëren waarin iets kan verschuiven: in aandacht, gevoel en perspectief.’
Is er iets dat je bewust probeert af te leren als maker?
‘Grenzen.’
Welke kunstenaars zouden volgens jou meer zichtbaarheid verdienen?
‘De makers achter de schermen in ateliers, die bijdragen aan het realiseren van tentoonstellingen en andere presentaties maar vaak onzichtbaar blijven.’
Welke tentoonstelling heb je voor het laatst bezocht?
‘Kudzanai-Violet Hwami in de Kunsthal, waar ik voor de tweede keer heenging.’
Welk boek ligt op je nachtkastje?
‘Die Wolken und die Wolke (2021), een tentoonstellingscatalogus van MGKSiegen. De catalogus onderzoekt wolken in kunst, technologie en cultuur, van natuurlijke tot digitale clouds, en benadert ze als ecologisch, politiek en filosofisch model.’
Waar ben je op dit moment het meest nieuwsgierig naar in je eigen praktijk? Of: What’s next?
‘Momenteel werk ik aan mijn eerste museale solotentoonstelling I Breathe an Endless Universe in Me (2026), gecureerd door Delany Boutkan in het Stedelijk Museum Schiedam. De installatie combineert iPhone-fotografie, schilderkunst, video en geluid en onderzoekt hoe aanwezigheid wordt ervaren wanneer mensen, plekken en tijden uit elkaar liggen. Wat mij onder andere fascineert is dat ongeacht wat er in ons individuele leven speelt of waar wij ons fysiek bevinden, de lucht altijd beweegt en aanwezig is.
Mijn ouders maakten onafhankelijk van elkaar dagelijks foto’s met hun telefoons van de lucht op Curaçao tijdens hun bezoek, die ik combineer met mijn eigen archiefbeelden, genomen op verschillende plekken en momenten in de wereld. Zo ontstaat een directe verbinding met de momenten die zij vastlegden. Samen registreren deze luchtfoto’s de dagen en laten ze tegelijk onze gedeelde ervaring als mensen zien. Daarnaast zullen er ook beelden uit digitale omgevingen in voorkomen, waardoor de grens tussen echte en gesimuleerde beelden vervaagt.’
DEZE TEKST IS EERDER GEPUBLICEERD IN METROPOLIS M NUMMER 2-2026
METROPOLIS M ONTVANGT GEEN STRUCTURELE SUBSIDIE. ALS JE ONS WIL STEUNEN, NEEM DAN EEN JAARABONNEMENT. HET EERSTE JAAR KRIJG JE EEN FORSE KORTING. KLIK HIER VOOR ALLE INFORMATIE
