metropolis m

Naast de drukwerkplaats, staat de ‘vooroudertent’ van collectief Brooderhood. Hier worden nieuwe tradities gevormd, kennis gedeeld en bezoekers aangemoedigd om na te denken over wie ze zelf willen zijn als voorouder. Tijdens de opening is de tent opgebouwd als vorm van ‘minga’, een Latijns-Amerikaanse term voor een collectieve inspanning voor een gemeenschapsproject onder vrienden en buren. In de hut kun je bessen aan elkaar rijgen en bestaande bessenkettingen van vorige bezoekers aanvullen. De kettingen zijn om de tent gedrapeerd, waardoor iedereen meewerkt aan de decoratie. De hut bestaat uit takken en gevlochten planten en doet me denken aan iets wat je als kind met stokken in het bos bouwt om er vervolgens heksensoep van modder in te brouwen.

Er hangen ook lappen fruitleer aan de tent, in samenwerking met kunstenaar Veronika Babayan, waardoor de hut een soort glas-in-lood raampjes krijgt. Fruitleer wordt gemaakt van afgedankte stukken fruit en gaat zo de verspilling van fruit tegen. Deze manier van afgeschreven fruit verwerken is een traditionele vorm van handarbeid door vrouwen in de Kaukasus-regio.

Terwijl onze spandoeken drogen, beginnen mijn medemakers en ik aan een andere belangrijke manifestatie van actievoeren: buttons. Met stickers, papier, stripboeken, pen, potlood, scharen en natuurlijk de buttonmakermachine maken we onze eigen buttons met aardappelstickers erop. Onze gedroogde spandoeken voegen we vervolgens toe aan de tent die al gebouwd en aangevuld is door eerdere bezoekers. Het is een soort fort van dekens, wat opnieuw een kinderlijke nostalgie naar boven brengt.

Naast de tentoonstelling worden er veel evenementen georganiseerd. Zo was er een brainstorm over de mogelijkheden van het rivierpompen uit de Maas naar de tuin, een oogstfeest en een wildplukwandeling. Met collectief mul-thee-fuhngk-shuh-nl kan je een partytent versieren die ook gratis te leen is. Wildcard Community organiseerde een workshop waarin poppen werden gemaakt die vervolgens op een catwalk tot leven kwamen.

De speelse en kinderlijke energie is uitnodigend voor kinderen zelf. Peel the Power was dan ook onderdeel van het Vakantiepaspoort, een boekje die Rotterdamse bassischoolleerlingen voor de zomer op school krijgen en waarmee ze in de vakantie gratis allerlei activiteiten kunnen ondernemen. Maar ook voor volwassenen werkt de energie goed; de druk is eraf en het hoeft even niet zo ingewikkeld en intellectueel. Juist daardoor lukt het beter om je uit te spreken. Als je handen bezig zijn, is het makkelijker om een beetje te kletsen, net zoals tijdens het afwassen of wandelen. Wie naast elkaar een spandoek staat te stempelen, raakt vrijwel vanzelf aan de praat.

De luchtigheid blijkt daarmee een effectieve strategie te zijn. De combinatie van serieuze maar ook melige leuzen, zorgt voor een vriendelijke losse sfeer. Daarnaast is de ruimte nooit af, en altijd in beweging. Wat je maakt sluit aan bij de onbekende vorige bezoeker en laat iets achter voor de mensen die nog komen. Die openheid sluit mooi aan bij de speculatieve belofte van de tentoonstelling; het creëren van iets dat we nog niet kennen; een politiek die nog moet komen.

Of deze fictieve politieke partij ook buiten TENT iets in beweging zet, is een andere vraag. Een gevoel van mogelijkheid tot macht is nog geen verandering, en dat is misschien ook de grens van de tentoonstelling. De politieke partij blijft speculatief, al wordt ze voorzichtig concreter: een spandoek dat hier gemaakt is, komt permanent op de gevel van de Weggeefwinkel te hangen. Van het uitvoeren van protesten met de spandoeken lijkt voorlopig geen sprake. Maar wie een middag bij TENT ervaart hoe het is om samen iets te durven maken, weet in ieder geval wel hoe zo’n nieuwe beweging kan voelen. En die hoop hebben we in deze tijden hard nodig.