metropolis m

Stedelijke subculturen 

Volgens Ross vraagt het heden en de hedendaagse conditie om precies dit type kleding. Het is zijn intentie om kleding te creëren die, in zijn woorden, spreekt tot ‘de hedendaagse cultuur, tot de actualiteit, tot de popcultuur’. Met ACW* benadrukt hij daarnaast de burgerplicht van design binnen het culturele klimaat van geïndustrialiseerde samenlevingen.

Ross’ interesse in subculturele invloeden blijkt uit de vele samenwerkingen die hij met ACW* aangaat met andere bekende merken, zoals met Diesel, Eastpak, Dr. Martens en Nike. Zo ontwierp hij een collectie voor Nike met daarin een eigen versie van de Nike Zoom Vomero +5 sneaker, waarmee hij de veroudering van producten in de loop der tijd wilde aankaarten. Ross liet de polyurethaan coatings van de schoen verwijderen, waardoor het verouderingsproces werd versneld. Maar elk onderdeel van een schoen veroudert in een ander tempo en in een andere vorm. In de witte versie van de schoen wordt de bovenkant na verloop van tijd beige, de zool wordt amberkleurig en de reflecterende afwerking op de voorpanelen verandert in diepgrijs. Met dit innovatieve gebruik van materialen en technologie daagt Ross bewust de smetteloze box-fresh sneakercultuur uit. Voor dezelfde collectie ontwierp Ross een parka gemaakt van stijf Japans nylon. De parka is zo ontworpen dat het materiaal zachter wordt door warmte, waardoor de parka bij het dragen ervan nauwer aansluit op het lichaam om het beter te beschermen. 

Samenwerkingen als deze onderstrepen het belang dat Ross hecht aan zijn streven om subculturele invloeden en commentaar op het culturele klimaat van het Verenigd Koninkrijk centraal te stellen in zijn ontwerpen. Toch is zijn werk niet alleen gericht op de subculturen uit zijn eigen land. Volgens Ross zelf is het zijn missie om te onderzoeken of een Brits archetype op intelligente wijze aan kan sluiten op een internationale discours van subcultuur, architectuur, politiek commentaar en materiaalonderzoek.1 

De geïndustrialiseerde samenleving

In de afgelopen jaren heeft het werk van Ross zich uitgestrekt over verschillende disciplines en media. Zo richtte hij SR_A, een studio voor industrieel ontwerp, op en werkte hij samen met wereldmerken als Beats en Hublot om zijn scherpzinnige savoir-faire over te brengen in de designwereld. Ook is hij steeds actiever in de artistiek-creatieve sector, waar hij recentelijk meerdere tentoonstellingen van zijn tekeningen, beeldhouwwerken en schilderijen presenteerde. In zijn eigen woorden voelen zijn hart en hoofd zich bij het maken van kunst het meest op hun gemak.2 Ross spreekt vaak over de relevantie van semiotiek, semantiek en kleurentheorie in zijn werk. Britse beeldhouwkunst en de Black Arts beweging vormen sterke invloeden op zijn werk, naast kunstenaars en architecten zoals Lella Vignelli, Richard Rogers, Henry Moore en Richard Serra. 

Zijn werk uit de serie RUPTURE maakte deel uit van de tentoonstelling Mirror Mirror: Reflections on Design at Chatsworth (18.3 t/m 1.10.2023) bij Chatsworth House nabij Sheffield in Engeland. Eerder dit jaar werd zijn eerste solotentoonstelling LAND geopend bij White Cube in Londen, gevolgd door de solotentoonstelling COARSE bij Friedman Benda in New York. Zijn recente werk lijkt meer persoonlijk en politiek geladen, en raakt aan Ross’ identiteit als zwarte Brit, afkomstig uit een diasporagemeenschap die in een moderne industriële samenleving leeft. 

Voor LAND creëerde Ross een serie abstracte schilderijen en sculpturen die zijn geïnspireerd op de beeldtaal van gefragmenteerde landschappen en liggende lichamen, waarin hij de relatie onderzoekt tussen industriële materialen zoals metselwerkverf, metaal en werkdoek. Naast het algemene concept van Zwartheid is Ross specifiek geïnteresseerd in zijn eigen afkomst, erfgoed en identiteit. De grote schilderijen 9 HOURS en 7 HOURS (2022) weerspiegelen met hun lagen groen en zwart en kleurverlopen van rood naar geel de kleuren van de Caribische vlaggen. Kleinere streken zwarte verf zijn over de composities aangebracht, die als abstracte silhouetten het idee van verplaatsing en onbehagen symboliseren. 

De sculpturen uit de tentoonstelling weerspiegelen Ross’ jarenlange interesse in processen die geassocieerd worden met moderniteit. De drie sculpturen worden gevormd door geometrische en asymmetrische vormen. Ze zijn elk bedekt met één uniforme en contrasterende kleur: het voor Ross kenmerkende oranje, geel en bruin. De sculpturen zijn gemaakt van gepoederd staal en aluminium, en vertegenwoordigen typische kenmerken van de Britse New Generation Sculpture beweging (waar onder andere Philip King en Anthony Caro deel van uitmaken). Ze staan daarmee symbool voor de sterke verbinding van de kunstenaar met de moderniteit. De drie sculpturen staan in het midden van de tentoonstellingsruimte, op enige afstand van elkaar. Ze doen denken aan liggende lichamen die zijn achtergelaten op de vloer. Met dit werk verwijst Ross naar eigen zeggen naar de voortdurende onderhandeling en soms decimering van de diaspora binnen de moderne samenleving.

Ross’ werk put uit vele verschillende referenties die verwijzen naar West-Afrika, de constructie van een post-Atlantische Zwarte toekomst en Eurocentrische brutalistische analogieën. In de woorden van de kunstenaar ‘worden deze onderwerpen en toepassingen bijeengebracht om de Zwarte ervaring te projecteren door middel van emotionele abstractie, rekening houdend met de omgeving en iemands directe, historische geografie’.3 Zijn werk is gelaagd, zit vol emotie en het onderzoekt de complexiteit en paradoxen van het Zwarte lichaam in de westerse maatschappij op verschillende niveaus. 

Nalatenschap

De creatieve kracht van Ross, die vaak een alleskunner wordt genoemd, overstijgt de labels waar mensen het onder proberen te vangen. Zijn werk is geworteld in multidisciplinariteit, exploratie en innovatie, in de verhoudingen tussen menselijkheid en moderniteit, en wordt gevoed door een diepgevoelde plicht om contact te zoeken met de subculturen waar Ross zelf uit voortkomt. Sprekend over zijn intenties en Zwarte creatieve metgezellen als Reginald Sylvester II, Martine Syms, Precious Okoyomon, Hugh Hayden en Tunji Adeniyi-Jones, zegt Ross: ‘Het doel was altijd om gezamenlijk beschouwd te worden als een canon, een school van denken, passend bij deze eeuw.’4 In die zin is het werk van Ross vooruitstrevend en innovatief. Hij staat in dezelfde traditie als ontwerpers die de multidisciplinariteit van design hebben bevorderd, zoals Massimo Vignelli en Seymour Chwast, maar is er tegelijkertijd in geslaagd een nieuwe taal toe te voegen aan het veld van modeontwerp, kunst en architectuur. Een denkschool die grenzen overschrijdt en getuigt van het belang van subculturen in onze samenleving.