metropolis m

Connectiviteit is een ander onderwerp dat Price mateloos boeit. Voor de Kunsthal word je begroet door het enorme beeld Reaching Out (2020). Het is dezelfde jonge vrouw die geportretteerd wordt in het beeld Moments Contained(2022-2023), dat voor het Centraal Station van Rotterdam is geplaatst. Alleen kijkt ze in dit beeld niet recht vooruit, maar naar beneden, naar haar telefoon. ‘De telefoon is inmiddels een object van verslaving geworden,’ zegt Price. ‘Het is zowel een portaal om je te verbinden met anderen, als een manier om je af te sluiten van je directe omgeving.’ Het is vaak die ambiguïteit die Price in zijn werk vangt en gereflecteerd wordt in de poëtische titels die op verschillende manieren kunnen worden opgevat. Zo kan Reaching Out refereren naar een berichtje die zij misschien via haar telefoon verstuurd, maar ook de onmogelijkheid die wij voelen als directe omgeving om contact met haar te leggen. Zo word je geconfronteerd met een reusachtig beeld, dat toch heel intiem in zichzelf gekeerd is.

Je komt er gedurende de tentoonstelling achter dat verbinding binnen de zwarte ervaring complex is. Signals (2021) verbeeldt een jonge man die zijn mobiel in de lucht houdt om verbinding te krijgen. Price vertelt dat een zwarte man met een object in de hand door een wit-centrische maatschappij als gevaarlijk wordt gezien. Terwijl de handeling die de man verricht juist een alledaagsheid aan de dag legt. Het is die tweeledigheid die telkens in het werk van Price terugkomt en de dualiteiten van zwart zijn blootlegt.

Als je kijkt naar zijn beelden van mannen, dan is er vaak een bolling in de broekzak te zien die duidt op belangrijke persoonlijke objecten, zoals portemonnees, sleutels en telefoons. Zelfs in de abstracte sculptuur Power Object (Section 1, No.1) (2018) zit een telefoon verborgen. Het lijkt op een stuk boomstam met een coating van goud, waarmee Price zich in de kunsthistorische traditie van Britse modernistische kunstenaars, zoals Henry Moore en Anthony Caro plaatst. Maar het blijkt de dwarsdoorsnede van de lies te zijn van een oud beeld van Price. Een van de meest kwetsbare plekken, waar de mobiel in de zak zit, maar die ook door de politie gefouilleerd wordt bij ‘stop and search’-controles, die bij zwarte mannen negen keer vaker in Engeland worden uitgevoerd dan bij witte mannen.

Het verklaart waarom de personen die Price weergeeft een rust uitstralen. Zeker als de ander telkens een oordeel over je velt en macht over je probeert uit te oefenen, wil je je niet zomaar laten kennen. Dat is zo bij de sculptuur All In (2021), waarin een jonge man in een kenmerkende hoodie en trainingsbroek vastberaden voor zich uitkijkt. Dat geldt ook voor de jonge vrouw geportretteerd in Moments Contained (2022-2023). De bolling in de zakken van beide sculpturen verraden gebalde vuisten. Het geeft de beelden een spanning en een kracht, wat gepaard gaat met de metershoge grootte van de beelden.

Price kreeg al snel door wat voor effect zijn monumentale sculpturen op mensen hebben. Op een beurs zag hij dat het technisch personeel, dat normaal onzichtbaar is, met zijn sculptuur op de foto ging. Klaarblijkelijk bracht deze kunst iets bij hen teweeg, omdat zij zich erin herkenden. Hij plaatst niet alleen zijn gewone medemens in de schijnwerper, Price probeert ze ook onderdeel te maken van de kunstgeschiedenis. Zijn gigantische roze marmeren bustes At the Same Time (2023), Through a Steady Gaze (2023) en Three Breaths In (2023) van jonge mensen lijken niet alleen door het formaat, maar ook door de waardige blik en haarstijl op die van Romeinse keizers en aristocratische vrouwen.

Maar Price zwakt zijn monumentale kunst ook af in haar grandeur. Hij is zich ervan bewust dat brons door zijn kostbaarheid een materiaal van macht en rijkdom is. Daarom verhult hij zijn bronzen sculpturen vaak in zwarte autolak, waardoor ze van plastic lijken, een hedendaags materiaal dat we zien als goedkoop en vergankelijk. Het maskeert dat deze bronzen beelden eigenlijk gemaakt zijn voor de eeuwigheid.

Verder plaatst hij zijn monumentale beelden niet op een voetstuk, maar met beide benen op de grond. De alledaagsheid van zijn sculpturen wekt bij sommige mensen weerzin op, omdat ze vinden dat alleen heldhaftigheid en status moeten worden vastgelegd. Op anderen heeft de kunst van Price aantrekkingskracht: ze zien zichzelf of iemand anders weerspiegeld.